President Santokhi staat steeds meer onder druk. Binnen zijn eigen partij, de VHP, groeit de kritiek. Verschillende leden beschouwen hem als het obstakel voor samenwerking met de NDP en vrezen dat de partij invloed en privileges zal verliezen als hij aanblijft. Sommigen noemen hem onbetrouwbaar tegenover Desi Bouterse en de NDP. Tegelijk lijkt de NDP deze interne spanningen handig uit te buiten om verdeeldheid te zaaien binnen de VHP.
Wat de situatie bijzonder explosief maakt, is dat zowel binnen de VHP als de NDP nu wordt erkend dat er geheime afspraken zijn geweest tussen Santokhi en Bouterse. De NDP beweert dat Santokhi zich niet aan alle afspraken heeft gehouden. Daarmee geven zij zelf impliciet toe dat er überhaupt afspraken waren – en dat deze mogelijk onrechtmatig of zelfs strafbaar waren. Het gaat hier dus niet om gewone politieke onderhandelingen, maar om zaken die de fundamenten van de rechtsstaat kunnen aantasten.
Ondanks de kritiek zijn er aanwijzingen dat Santokhi de NDP wel degelijk verregaand tegemoet is gekomen. Zo zouden er nachtelijke ontmoetingen zijn geweest met Desi Bouterse, en is hij ondanks serieuze verdenkingen nooit echt vervolgd. Tijdens zijn onderduikperiode werd er nauwelijks actie tegen hem ondernomen. Rond zijn dood heerst grote onduidelijkheid, en ook daar werd niets grondig onderzocht. Zelfs de aflevering van zijn lichaam roept vragen op die nooit zijn opgehelderd. Dit alles wijst erop dat Santokhi zich in stilte hield aan de afspraken, terwijl hij nu van alle kanten wordt aangevallen.
Binnen de VHP lijken ondertussen partijleden die in 2020 juist vanwege Santokhi zijn ingestapt, zich van hem af te keren. Velen van hen noemden zich eerder “chanisten” en geen echte VHP’ers, maar profileren zich nu plots als de beschermers van de partijbelangen. Volgens de schrijver zijn dit opportunisten die vooral uit waren op persoonlijke voordelen en nu, bij dreigend verlies van macht, Santokhi willen dumpen om hun eigen positie veilig te stellen.
De grote vraag is: wie heeft wie eigenlijk bedrogen? De analyse suggereert dat Santokhi zich grotendeels aan de gemaakte afspraken hield – hoe discutabel die ook waren – en dat de NDP hem liet vallen zodra het hun niet langer uitkwam. Zijn stilte over deze geheime deals wordt geïnterpreteerd als loyaliteit of zelfs bescherming van zijn tegenstanders. Diezelfde tegenstanders maken hem nu echter publiekelijk zwart.
Als slot volgt een oproep aan Santokhi: hij moet eindelijk openheid van zaken geven. Niet om zichzelf te verdedigen, maar om de democratische rechtsorde te herstellen. Alleen door de ware toedracht van de geheime afspraken met de NDP te onthullen, kan duidelijk worden wie werkelijk verantwoordelijk is voor het ondermijnen van de rechtstaat.